De bewerking van Luc Collin is een primeur. Tot nu toe bestond er geen "Vlaamse" Arlésienne. Luc ging uit van de novelle van Daudet, maar legde zijn eigen accenten. Samen met dirigent Roland De Klippel, decorontwerper Nicolas Bonkain, kledingontwerpsters Maria Van Dyck en Lizette Karremans en de hele technisch ploeg kwam een nieuwe, onuitgegeven "Arlésienne" tot stand. De muzikale passages werden aan nieuwe omstandigheden aangepast en het geheel werd ietwat 'Van Goghiaans' ingekleed.
Er wordt naar de essentie gegrepen, naar de eigenlijke crisis en naar het waanzinnige ervan. Een drukkende Camargue wordt de plaats van de handeling, en Arles wordt voorgesteld als een wereld apart, onbekend en angstaanjagend. Op zeker ogenblik vervloekt Rose de hele stad : "Ik wou dat op een nacht de Rhône door haar dijken brak en heel Arles meesleurde, met allen die er in wonen !"